Jaka jest podstawa Luterańskiej pojedynczej predestynacji, w przeciwieństwie do podwójnej predestynacji?

Luter nie nauczał pojedynczej predestynacji, ale podwójnej predestynacji w swojej książce The Bondage Of The Will. Na przykład, zaprzeczając istnieniu ludzkiej wolnej woli i przypisując wszystko, co dzieje się z Bogiem, powiedział:

” położę tutaj kres tej małej książce, chociaż jestem przygotowany, jeśli zajdzie taka potrzeba, aby kontynuować debatę. Jednak myślę, że dość zostało zrobione tutaj, aby zadowolić pobożnych i każdego, kto jest gotów przyznać się do prawdy bez bycia upartym. Jeżeli bowiem wierzymy, że prawdą jest, iż Bóg przewidział i przeznaczył wszystkie rzeczy, że on nie może być ani mylony w swej wiedzy, ani utrudniony w swej predestynacji, i że nic nie ma miejsca, jak tylko chce (jak sam rozum jest zmuszony przyznać), to na świadectwie samego rozum nie może być żadnego wolnego wyboru w człowieku, ani w Aniele, ani w żadnym stworzeniu.”page 293, the Bondage of the Will, Luther’ s Works, Vol 33.

„ale jeśli Bóg zostanie okradziony z mocy i mądrości do wyboru, kim będzie, jeśli nie fałszywym bożkiem, przypadkiem, za którego ukłonem wszystko dzieje się przypadkowo? I w końcu dojdzie do tego, że ludzie są zbawieni i potępieni bez wiedzy Boga, ponieważ on nie określił przez swoje pewne wybranie, którzy mają być zbawieni, a którzy potępieni…”s. 171, tamże.

formuła Konkordatu, która została sporządzona po śmierci Lutra i do której przystali luteranie, nie podążała w tej sprawie za Lutrem. Argumentował, że Bóg przeznaczył tylko ludzi do nieba, a nie do piekła i że nie chciał, aby ktokolwiek był potępiony.

Luter zaakceptował, że Bóg zgodnie ze swoją objawioną wolą w Piśmie Świętym chce zbawić wszystkich przez Chrystusa, ale także nauczał, że Bóg ma ukrytą wolę majestatu, zgodnie z którą wszystko, co się dzieje, nie może się wydarzyć bez zgody Boga, ponieważ jest wszechmocny, a jeśli coś może się wydarzyć wbrew lub poza jego wolą, nie byłby wszechmocny. Komentując lament Chrystusa nad Jerozolimą (Mateusza 23:37) napisał:

” tak samo częścią tego wcielonego Boga jest płacz, płacz i jęk nad zatraceniem bezbożnych, kiedy Wola Boskiego majestatu celowo porzuca i odrzuca niektórych, aby zginęli…”s. 146, tamże.

Luter twierdził, że boska wiedza o wszystkich przyszłych wydarzeniach opiera się na fakcie, że chciał, aby przyszłość się wydarzyła tak, jak to ma miejsce i dlatego wiedział na pewno, co się wydarzy. Więc ponieważ Bóg nie tylko przewidział, kto zostanie potępiony, ale chciał, aby zostali potępieni, przeznaczył ich na potępienie. Luteranie, którzy postępują zgodnie z formułą, twierdzą jednak, że podczas gdy Bóg przepowiada przyszłość, nie określa, kto zostanie potępiony, ale tylko określa, kto zostanie zbawiony i tylko ich przeznaczył. To oczywiście prowadzi ich do sprzecznej pozycji, mówiąc, że nie można powiedzieć, że Bóg nie chce zbawić potępionych, nawet jeśli nie przeznaczył ich do zbawienia. Luter jednak się nie zgodził. Jeśli Bóg przeznaczył tylko niektórych, aby zostali zbawieni, wynika z tego, że nie przeznaczył wszystkich, aby zostali zbawieni, ponieważ nie chce wszystkich zbawić – takie było stanowisko Lutra w niewoli woli.

luteranie przyjmują swoją pozycję pojedynczego predestynacji z wersetów biblijnych, które mówią, że Bóg chce zbawić wszystkich, takich jak 1 Tymoteusza 2:4, i używają ich jako determinujących w jakimkolwiek zrozumieniu Boga. Luter z drugiej strony rozumiał takie wersety tylko w kontekście Boga pragnącego przez Chrystusa zbawić wszystkich. Jednocześnie jednak utrzymywał, że zgodnie z wszechmocną wolą Boga wszystko, co się dzieje, jest przez niego zarządzane i chce, aby tak się stało. Luter interpretował Rzymian 9 jako nauczanie o predestynacji zarówno do nieba, jak i do piekła. Luteranie z drugiej strony próbują interpretować Pawła w Rzymian 9 jako nauczanie, że Bóg tylko przeznaczył ludzi do nieba.