Tieck, Ludwig

Obywatelstwo: Niemieckie. Urodzony: Berlin, 31 Maja 1773 R. Wykształcenie: Progressive gymnasium, Berlin, ukończył 1792; studiował teologię na pruskim Uniwersytecie w Halle, 1792; Uniwersytet w Getyndze, Hanower, 1792-94. Rodzina: w 1798 poślubił Amalie Alberti( zm. 1837); dwie córki. Kariera: pisarz od najmłodszych lat z obiecującymi dziełami skomponowanymi w czasach gimnazjum; pracował w wydawnictwie dla Christopha Friedricha Nicolai, Berlin, 1794-98; związany z grupą intelektualistów i pisarzy zwanych Jena romantykami, do których należeli Friedrich Schlegel, August Wilhelm Schlegel i Friedrich Schelling, 1798-1800; dojeżdżał między Hamburgiem, Berlinem i Dresdonem, szukając różnych miejsc pracy, 1800-02; rozległe podróże do Pragi i Anglii, 1811-17; historyk literatury i redaktor, Teatr w Dreźnie; reżyser teatralny, Teatr pruski w Berlinie. Zmarł: 28 Kwietnia 1853.

publikacje

opowiadania

Die sieben Weiber des Blaubart: Eine wahre Familiengeschichte. 1797.

Nowela

Tajemniczy: Nowela. 1823.

Zaręczyny: Nowela. 1823.

muzyczne cierpienie i przyjaciele: nowela. 1824.

Podróżnicy: Nowela. 1824.

bunt w Sevennes: opowieść w czterech sekcjach. 1826; jak powstanie w Sevennes: powieść historyczna, 1845.

Gesammelte Novellen. 1828.

starzec z góry, i: społeczeństwo na wsi: dwie nowele. 1828; as The Old Man of the Mountain, 1831.

Obrazy: Nowela. 1829 r.; jak obrazy w zagranicznych bajkach i tradycjach, 1829.

epilog ku pamięci Goethego: po przedstawieniu Ifigenii w drezdeńskiej kryjówce 29. 1832.

nowela wieniec. 1831-35.

młody mistrz stolarski: nowela w siedmiu sekcjach. 1836.

powieści

to i zawiłości znanych geniuszy mocy i przebiegłości. 1790-91.

Abdullah: Narracja. 1793.

twarz bez przygód. 1795-96.

historia pana Williama Lovella. 1795-96.

oszukany banknot, prawda: Nie musisz wierzyć w to, co widzisz. 1796.

Rycerz Niebieska broda: karmicielka. 1797.

serdeczne wylewy kochającego sztukę brata klasztornego. 1797.

Pożegnanie: gra marzeń w windach zwei. 1798.

Alla-Moddin. 1798.

łajdak nad innymi, czyli Lisia szprota: lutnia w trzech windach. 1798.

wędrówki Franciszka Sternbalda: historia staroniemiecka. 1798.

fantazje o sztuce, Dla Przyjaciół Sztuki. 1799.

podszycia. 1799.

wiersze Romantyczne. 1799 r.

Potworny i zaczarowany las: muzyczna Morawa w czterech windach. 1800.

cesarz Oktawian: zabawa w dwie części. 1804.

Fantasus: zbiór morawskich opowiadań, opowiadań, żartobliwych sztuk i nowel. 1812-16.

dzieła łojowe. 1817-24.

książka o Szekspirze: odręczny zapis. 1920.

Pietro von Abano lub Piotr Apone: magiczna historia. 1825.

pisma. 1828.

Sämmtliche Werke. 1837.

Vittoria Accorombona. 1845.

wiersze: Nowe wydanie. 1841.

pisma krytyczne. 1852.

Bibliotheca Tieckiana. 1849.

epilog na setną rocznicę urodzin Goethego. 1849.

arkusze dramaturgiczne. 1852.

letnia noc: poezja Młodzieżowa. 1854; jako letnia noc, 1854.

pozostawione czcionki: wybór i ponowne przeczytanie. 1855.

prace: krytycznie przeglądane i wyjaśnione wydanie. 1892.

Playstore

Kot w butach: bajka dla dzieci w aktach Dreya, z interludiami, prologiem i epilogiem. 1797 r.; as „Puss in Boots” in The German Classics of the Nineteenth and Twentieth Century, 1913.

życie i śmierć świętych Genoveva: gry pogrzebowe. 1820.

Other

Editor, with Johann Karl August Musaeus and Johann Georg Miller, strusie pióra. 1795.

redaktor i tłumacz, Burza: spektakl zredagowany dla teatru przez Williama Szekspira. 1796.

redaktor, ludowy żeglarz. 1797.

redaktor, czasopismo poetyckie. 1800.

redaktor, z Augustem Wilhelmem Schlegelem, almanachem muz z lat 1802-1802.

Editor, with Friedrich Schlegel novails czcionki, by Friedrich von Hardenberg. 1802.

redaktor, Minnelider epoki szwabskiej. 1803.

Editor, with F. Batt and Le Pique, Mahler 's Müller’ s works, by F. Müller. 1811.

Editor and translator, Old English Theatre: lub dodatek do Szekspira. 1811.

redaktor, serwis dla kobiet lub: historia i miłość de Rittera i piosenkarza Ulricha von Lichtensteina, opisz go samego. 1812.

redaktor, Teatr Niemiecki. 1871.

redaktor, pozostawione prace Heinricha von Kleista. 1821.

redaktor, Przedszkole Szekspir. 1823.

Editor, William Shakespeare: dramatyczne dzieła translated by A. W. Schlegel. 1825.

redakcja, zebrane pisma by Kleist. 1826.

redaktor, z F. von Raumer, zachowane pisma i korespondencja C. V. F. Solgera. 1826.

redaktor, życie i górskie cechy Escudero Marcusa Obregona: lub autobiografia hiszpańskiego poety Vicente Espinela. 1827.

edytor, zebrane czcionki. 1828 r.

redaktor, Wyspa klifów zamkowych, czyli dziwaczni żeglarze Fata: historia z początku XVIII wieku by Johann Gottfried Schnabel. 1828.

redaktor, Evermont: Roman by Sophie Bernhardi. 1836.

redaktor, Król Sebastian. 1839.

redaktor, zbiór opowiadań F. Bertolda. 1842.

Redaktor, Wiersze K. Leśnika. 1843.

redaktor, najstarsza Księga pieśni Goethego Johanna Wolfganga von Goethego. 1844.

Redaktor, Novalis Schriften: Trzeci Thail Hardenberga. 1846.

Tłumacz, życie i życie wnikliwego szlachetnego Don Kichota z La Manchy Miguela de Cervantesa. 1799.

Tłumacz, cztery sztuki Szekspira. 1836.

*

Critical Studies:

Ludwig Tieck. Wspomnienia z życia poety po jego ustnych i pisemnych wiadomości by Rudolf Köpke, 1855; „Tieck’ s Tale termin „by Johann Paul Arnold w Euphorian, 1921; a Note on Tieck’ s Early Romanticism by Edwin Hermann Zeydel, 1926; „Ludwig Tieck’ s malarz uszczelnienia ” by Pauline Bruni, 1934; Ludwig Tieck and the medieval Church by sister Mary Magdalita Scheiber, 1939; The Esthetic intention of Tieck ’ s Fantastic Comedy by Immerwahr, 1953; Ludwig Tieck. Od gotyku do romantyzmu według Trainera, 1961; „Tieck’ s Romantic Fairy Tales and Shakespeare” Hubbsa, w Studies in Romanticism, Lato 1969; motyw losu w twórczości Ludwiga Tiecka Alana Corkhilla, 1978; bezgraniczna teraźniejszość: przestrzeń i czas w literackich baśniach Novalisa i Teicka Gordona Birrella, 1979; mroczny sen rzeczywistości Williama J. Lillymana, 1979; „The Relevance of the Incest Motif in Der blonde Eckbert” Kurt J. Fickert in Germanic Notes, 1982, PP.33-35; „The Perceptive Non-Artist: A Study of Tieck’ S Der Runenberg ” Victor Knight in New German Studies, Spring 1982, PP. 21-31; „SELF-Reflexive Siblings: Incest as Narcissism in Tieck, Wagner, and Thomas Mann” Gail Finney in German Quarterly, 1983, PP. Tieck: a Literary Biography by Roger Paulin, 1985; the Intercontexuality of self and nature in Ludwig Tieck ’ s early works by Heather I. Sullivan, 1997.

* * *

wśród głównych osiągnięć Ludwiga Tiecka do niemieckiego romantyzmu należą dwa niepokojąco sugestywne opowiadania: „Blond Eckbert” (Der Blonder Eckbert) i” Runenberg ” (Der Rünenberg). „Blond Eckbert” rozpoczyna się bardzo spokojnie, przedstawiając jasnowłosego 40-letniego rycerza, który Na emeryturze mieszka w swoim zamku w górach Harz. Choć goście przychodzą rzadko, Eckbert regularnie przyjmuje Philippa Walthera, Frankończyka, i pewnego dnia, czując pewne powinowactwo ducha, nie może oprzeć się pokusie namówienia żony, Berty, aby opowiedziała gościowi historię jej młodości. To dziwna opowieść. Córka zubożałych rodziców, Bertha uciekła z domu i uciekła w głąb ciemnego lasu. W końcu natknęła się na zgrzybiałą staruszkę ubraną na czarno, która zabrała ją do swojej chaty i powiedziała, że musi zarabiać na utrzymanie, wykonując obowiązki domowe. Samotna, ale po znalezieniu towarzystwa u psa, którego imię jej umyka, Berta osiedliła się na cztery lata. Jak z przykrością zauważa, istoty ludzkie zyskują swój rozum tylko po to, aby utracić swoją niewinność: mając 14 lat, Berta ponownie wyruszyła w podróż i pomimo upartego powiedzenia, że tylko moralność prowadzi do szczęścia, zabrała ze sobą wiele cennych klejnotów, które stara kobieta w tajemniczy sposób przynosiła Do chaty. Berta błąkała się niespokojnie, aż poznała Eckberta, którego poślubiła.

Eckbert nie traci czasu na wychwalanie żony, ale gdy odpowiada Walther, Puszcza imię psa. Oczywiście Walther wie o tej historii więcej niż kiedykolwiek wydawało się prawdopodobne. Berta i jej mąż stają się podejrzliwi, a kiedy, choć bez intencji, eckbert strzela do Walthera z kuszy, czuje ulgę, dopóki nie odkryje, że jego żona również zmarła. Po spotkaniu ze starym rycerzem, który dziwnie przypomina mu Walthera, Eckbert wyrusza do dzikiego lasu. Tam spotyka wiedźmę, która porwała Bertę wszystkie lata temu, a ona mówi mu straszne prawdy. Walther i stary rycerz byli niczym innym jak transmogryfikacją siebie. Co do Berty, którą poślubił, była jego siostrą. Opuszczona nieślubna córka króla, Berta, została wychowana przez pasterzy, i gdyby tylko odsiedziała swoje lata próby uczciwie, zło zostałoby oczyszczone. Słabe wspomnienia o początku tego zamieszania w Eckbercie. Oni tylko dodają do jego udręki: wypędzony z rozumu, upada na ziemię i umiera.

kontrastując domową z niezwykłym i uporządkowanym życiem domowym z dziczą, gdzie dziwne i potężne siły zagrażają niepewnemu panowaniu ludzkości nad naturą, „Blond Eckbert” wykorzystuje niedawno odkryte na nowo literackie zasoby Niemieckiej baśni, aby rozwijać głęboko niepokojące tematy poprzez urzekające połączenie snu i koszmaru z racjonalną świadomością. Rozum jest pokazany jako słaby i niepewny, gdy jest zagrożony przez pierwotne siły natury. Wędrówka przez lasy i góry nabiera symbolicznego znaczenia jako często próżne dążenie ludzkości do ucieczki od niełatwych dylematów, a role męskie i żeńskie zapraszają do interpretacji nie tylko natury różnic seksualnych, ale także dwóch stron osobowości jednostki.

podobne komentarze dotyczą” Runenberga”, chociaż fakt, że główny bohater nie jest rycerzem, ale o wiele skromniejszą jednostką i nacisk na skutki ubóstwa ułatwiają większości ludzi utożsamianie się z tą historią. Włączenie kilku wierszy do opowieści dodaje jej romantycznego wymiaru. Młody Chrześcijanin-wybór imienia nie może być bez znaczenia-jest pod wpływem niewytłumaczalnego wewnętrznego niezadowolenia z opuszczenia wioski, w której jego ojciec pracuje jako ogrodnik. Pragnie udać się w górzysty region. Realizm ustępuje miejsca czymś bardziej jak bajka, gdy bezczynnie ciągnie za korzeń; gdy wychodzi z ziemi, słyszy tajemniczy jęk. Wkrótce potem spotyka nieznajomego, który, gdy zapada ciemność, prowadzi młodego Christiana w stronę niedostępnego i tajemniczego Runenberga. Tam widzi kobietę-wysoką, władczą, potężnie zbudowaną—z pozaziemską aurą; kiedy rozbiera się do naga, staje się świadomy, że cała jego osobowość została przekształcona. Zbliżając się do niego, gdy stoi przy oknie, kobieta podaje mu na pamiątkę inkrustowaną klejnotem tablicę. Budząc się po śnie, Christian schodzi z góry do idyllicznej wioski, gdzie urzeka go święto plonów, które obchodzone jest prostymi obrzędami religijnymi.

wkrótce poślubia miejscową dziewczynę i osiada, aby cieszyć się skromnym dobrobytem. Ale myśl o ponownym spotkaniu z rodzicami i powiedzeniu im, że on również lubi pracować jako ogrodnik, kusi go do wyjazdu z wioski. Mimo głębokiego niepokoju, jest zachwycony spotkaniem ojca, który przyjeżdża na spotkanie z nim, a para wraca do wioski. Pięć lat później dzwoni nieznajomy, zostaje na chwilę, a po wyjściu zostawia dużą sumę pieniędzy, mówiąc, że chrześcijanin może ją mieć, jeśli nie wróci w ciągu roku. Gdy czeka, chciwość go pochłania, a on staje się obsesją na punkcie bogactw ukrytych w górach. Opuszcza swoją rodzinę i dom, gdzie powstaje nędza. Wracając znacznie później, ujawnia, że nadal jest w niewoli pięknej kobiety w Runenbergu. Jego żona patrzy w górę, aby zobaczyć tylko starożytną wiedźmę, ale Christian odchodzi, aby do niej dołączyć, aby nigdy więcej go nie zobaczyć.

poza naciskiem na ubóstwo i znaczenie snów, Nadpływanie życia (Des Lebens Überfluss), kolejne dzieło krótkiej fikcji Tiecka, należy do zupełnie innego świata niż baśnie tiecka napisane prawie 40 lat wcześniej. Skategoryzowany jako należący do tradycji” novelle”, ze względu na skupienie się Tiecka na jednym zagadnieniu i wykorzystanie urządzenia konstrukcyjnego retrospekcji z uderzającego wydarzenia początkowego, historia rozpoczyna się od raportów o mieście pełnym dzikich plotek po dziwnych wydarzeniach w domu na przedmieściach. Następnie narracja anonimowego, ale po cichu rozbawionego narratora z trzeciej osoby, powraca, aby przedstawić młodą parę żyjącą w całkowitej nędzy w pokojach na górnym piętrze. Mąż, człowiek ducha i stylu, nie chce być przygnębiony, a jego żona pomaga mu zachować pogodę ducha. Stopniowo dowiadujemy się faktów: piastował stanowisko w jakiejś ambasadzie, jest młodą damą pozycji i ku wściekłości ojca uciekli. Do tej pory zastawili lub sprzedali wszystko, co posiadali, w tym rzadkie wydanie Chaucera, które oczytany młodzieniec ceni. Aby utrzymać ciepło podczas szczególnie mroźnej zimy, postanawia zacząć rąbać dębowe schody na drewno opałowe. Właściciel wraca, widzi, co się stało z jego własnością, i nie jest rozbawiony dowcipną insouciance młodego człowieka. Wszystko zatrzymuje się przed brzydkim zwrotem tylko przez konwencjonalne szczęśliwe zakończenie obejmujące zmianę serca przez ojca młodej kobiety i powrót wydania Chaucera. Choć lekka, to zabawna opowieść, ożywiona przez przedsiębiorczy charakter jej niepohamowanego i nieodpowiedzialnie optymistycznego bohatera.

– Christopher Smith